De term “fons honorum”

In de literatuur over adel wordt regelmatig de term “fons honorum” gebruikt. Uitgereikte (adellijke) titels en decoraties worden pas als “echt” gezien als de verlenende persoon of instantie een fons honorum heeft. Mij is nooit geheel duidelijk geworden wat hieronder binnen een juridische context wordt verstaan. In een Italiaanse zaak, de zogenaamde Paterno-case, wordt wel duidelijk dat het al dan niet hebben van een fons honorum van groot belang is als het gaat om misleiding en fraude bij het verlenen van onderscheidende kwalificaties als “baron” en “ridder in de Orde van (…)”.

Juridische positie

De term “fons honorum” ben ik niet tegengekomen in nationale of internationale wetgeving. De verschillende definities hebben dan ook geen actuele juridische grondslag. Fons honorum is naar mijn mening gekoppeld aan het internationaal staatsrechtelijke beginsel van soevereiniteit omdat het recht om eerbewijzen te verlenen naar zijn aard een vorm van erkenning impliceert door een staat. Voor een definitie van het begrip staat wordt vaak artikel 1 van de Conventie van Montevideo aangehaald (Convention on the rights and duties of states; Montevideo, 26 december 1933 (165 LNTS p. 19). Het betreft hier de bekendste formulering van de criteria voor het ontstaan van een staat; Werner 2007, p. 166):

The state as a person of international law should possess the following qualifications: (a) a permanent population; (b) a defined territory; (c) government; and (d) capacity to enter into relations.

In de onderlinge relaties tussen staten betekent soevereiniteit dat staten niet in een hiërarchische verhouding tot elkaar staan, maar dat zij in juridische zin aan elkaar gelijk(waardig) zijn (zie ook: art. 2, eerste lid, Handvest van de VN: “De Organisatie is gegrond op het beginsel van soevereine gelijkheid van al haar leden”). Lees verder